Bir gün uyanıp "Ben 21. Yüzyıl insanı değilim." dediğiniz oldu mu? Çünkü ben defalarca demişimdir. "Tanrım lütfen beni 70'lere ışınla. Sevdiğim tüm insanlar oradalar. O zaman gençler ve o yıllar çok güzel!" diyerek kendimi dua ederken bulduğum zamanlarda olmuştur.
70'lerde yaşamamış biri olarak kendimi 70'ler insanı gibi hissediyorum. O zamanların türkçe ve yabancı müziklerinde bir anlam yüklüymüş. Şimdiki şarkıların verdiği mesajı anlamak zor. Saçma kliplerde cabası...
70'lerin müzikleri içlerinde birer hazine taşıyor. Her kelimeleri güçlü ve hiçbiri açık seçik, anlamsız kliplerde ihtiyaç duymadan bu günlere gelmiş. Ama 21. Yüzyılda çıkan her yeni şey çabuk tüketilip unutuluyor. Buna müzikler de dahil. Bazen şimdikilerin müziğine kulak dolgunluğum olsa da eski müziklerin kalbimde edindiği yerleri alamıyorlar. Bir an dinleniyor. Sonra dinlememek üzere yok olup gidiyorlar. Çünkü içleri boş. Bir anlam ifade etmeyen insanlar bile unutuluyorken, şimdiki şarkıların unutulması oldukça normal geliyor.
70'lere adını altın harflerle kazıyan bir grup var ki, onları canlı canlı dinlemeyi çok isterdim. En çok da "I Want To Break Free" derken onlara bağıra bağıra eşlik etmek isterdim. Hangi gruptan bahsettiğimi tahmin etmişsinizdir. Queen! Evet! Gelmiş geçmiş en iyi vokal, gitar, klavye, bas, bateri bu grupta can bulmuş ve bütünleşmiş. Öyle ki geride böyle eserler bırakabilmişler. Daha nice gruplar vardır. Ama Queen diye bir grup, bir daha doğmayacaktır. Bundan eminim!
O zaman... Canımız çıkıncaya kadar "I want to break free" dinlemeye devam!
No comments:
Post a Comment